Hz. Mûsâ ve Allah’ın İlim Verdiği Kul

Hz. Mûsâ bir gün yanındaki genç yol arkadaşına şöyle dedi: "İki denizin birleştiği yere ulaşıncaya kadar yürüyeceğim. Gerekirse yıllarca yürürüm." Yanlarına azık olarak bir balık almışlardı.
İki denizin birleştiği yere vardıklarında balığı unuttular. Balık bir delikten kayıp denize gitti. Bir süre daha yürüdükten sonra Mûsâ yorgun düştü: "Azığımızı çıkar" dedi. Genç hatırladı: "Kayalıkta dinlenirken balığı unutmuşum. Balık şaşılacak bir şekilde denizde yolunu tutup gitti." Mûsâ: "Aradığımız yer de orasıydı" dedi ve izlerini takip ederek geri döndüler.
Orada, Allah'ın katından rahmet verdiği ve kendisine ilim öğrettiği bir kulla karşılaştılar. Sahih hadislerde bu kulun adı Hızır olarak geçer. Mûsâ ona: "Sana öğretilen bilgiden bana da öğretmen için seninle gelebilir miyim?" dedi. O kul: "Sen benim yaptıklarıma sabredemezsin. İç yüzünü bilmediğin bir şeye nasıl sabredersin?" diye cevap verdi. Mûsâ "İnşallah sabrettiğimi göreceksin" dedi. Kul tek bir şart koştu: "Ben sana anlatmadıkça hiçbir şey hakkında soru sormayacaksın."
Yola çıktılar. Bir gemiye bindiler ve o kul gemiyi deldi. Mûsâ dayanamadı: "Gemideki insanları boğmak için mi deldin?" Kul: "Sabredemezsin dememiş miydim?" diye hatırlattı. Mûsâ özür diledi.
Yürümeye devam ettiler. Bir erkek çocuğa rastladılar ve o kul çocuğun canını aldı. Mûsâ bu kez daha sert itiraz etti: "Masum bir cana mı kıydın?" Kul aynı sözü tekrarladı. Mûsâ: "Bundan sonra bir şey sorarsam benimle arkadaşlık etme" dedi.
Bir kasabaya vardılar. Halktan yiyecek istediler ama kimse onları misafir etmedi. Kasabada yıkılmak üzere olan bir duvar gördüler. Kul o duvarı doğrulttu. Mûsâ şaşırdı: "İsteseydin bunun için ücret alabilirdin." Kul: "İşte bu, ayrılık vaktidir" dedi ve yaptıklarının iç yüzünü anlattı:
"Gemi, denizde çalışan birkaç yoksula aitti. Peşlerinde her sağlam gemiye zorla el koyan bir hükümdar vardı; ben onu kusurlu yaptım ki ellerinden alınmasın. Çocuğun anne babası mümin kimselerdi. Onu büyüyünce anne babasını azgınlığa ve inkâra sürükleyeceğinden korktuk; Rableri onlara ondan daha temiz ve daha merhametli bir evlat versin istedik. Duvar ise şehirdeki iki yetim çocuğa aitti. Altında onların bir hazinesi vardı ve babaları iyi bir insandı. Rabbin, onlar büyüyünce hazinelerini çıkarsınlar istedi. Ben bunları kendiliğimden yapmadım. İşte sabredemediğin işlerin iç yüzü budur."
Bu hikâyeden çıkan ders
Gördüğümüz her olayın görmediğimiz bir yüzü vardır. Bize kötü görünen bir şeyin ardında bir hayır, bir koruma olabilir. Hüküm vermeden önce sabretmek ve bilmediğimizi kabul etmek de bir ilimdir.
— Kehf Suresi 60-82. ayetler — Diyanet İşleri meali esas alınarak anlatılmıştır
Benzer içerikler
Mağaraya Sığınan Gençler (Ashâb-ı Kehf)
Kehf Suresi 9-26. ayetler — Diyanet İşleri meali esas alınar…

