Hz. Süleyman ve Karınca

Allah, Hz. Dâvûd'a ve oğlu Hz. Süleyman'a ilim vermişti. İkisi de bu nimetin farkındaydı ve şöyle derlerdi: "Bizi mümin kullarının çoğundan üstün kılan Allah'a hamdolsun." Süleyman babasının yerine ge…

Allah, Hz. Dâvûd'a ve oğlu Hz. Süleyman'a ilim vermişti. İkisi de bu nimetin farkındaydı ve şöyle derlerdi: "Bizi mümin kullarının çoğundan üstün kılan Allah'a hamdolsun."

Süleyman babasının yerine geçti. Allah ona büyük bir mülk ve olağanüstü nimetler vermişti. O da insanlara şöyle dedi: "Ey insanlar! Bize kuşların dili öğretildi ve bize her şeyden bolca verildi. Doğrusu bu apaçık bir lütuftur."

Bir gün Süleyman'ın cinlerden, insanlardan ve kuşlardan oluşan ordusu toplandı. Hepsi düzen içinde, birlikte yürüyorlardı. Yolları bir vadiden geçiyordu. Bu vadi karıncaların yurduydu.

Ordunun yaklaştığını gören bir karınca, diğerlerine seslendi: "Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin. Süleyman ve ordusu farkında olmadan sizi ezmesin."

Karıncanın sözünde hem bir uyarı hem de bir insaf vardı: Ordunun karıncaları bilerek ezmeyeceğini, ancak farkında olmadan ezebileceğini söylüyordu.

Süleyman, Allah'ın kendisine verdiği ilimle karıncanın sözünü duydu ve gülümsedi. Ama o an bir hükümdarın gururuyla değil, bir kulun şükrüyle konuştu. Ellerini açıp şöyle dua etti:

"Rabbim! Bana ve anne babama verdiğin nimete şükretmemi, razı olacağın iyi işler yapmamı bana nasip et. Rahmetinle beni iyi kullarının arasına kat."

Koca bir ordunun başındaki hükümdar, küçücük bir karıncanın sözünden ders almış; gücünü hatırlamak yerine nimeti hatırlamıştı.

Bu hikâyeden çıkan ders

Güç ve imkân arttıkça şükür de artmalıdır. En küçük bir canlının hakkını gözetmek, büyüklüğün işaretidir. Hz. Süleyman'ın duası, her nimet karşısında okunabilecek bir duadır (Neml 27/19).

— Neml Suresi 15-19. ayetler — Diyanet İşleri meali esas alınarak anlatılmıştır

Paylaş

WhatsApp Telegram Facebook X
Görseli indir
Bu içerikte hata mı var? Bize bildirin

Benzer içerikler